ประเทศไทยเราก่อเกิดมาบนพื้นฐานของพระพุทธศาสนา ความผูกพันกันมาเป็นเวลายาวนาน แทบเรียกได้ว่าคนไทยกับพระพุทธศาสนาเป็นของคู่กันมา คนไทยเรามีความเชื่ออันหนักแน่นต่อพระพุทธเจ้า แต่เมื่อเวลาผ่านไป (นาน) ประเพณีบางอย่างดูเหมือนจะคลาดเคลื่อนจากสิ่งที่เป็นจริงแท้ พลาดจากวัตถุประสงค์เดิมแท้ของพระพุทธศาสนา การบวชลูกก็เป็นอีกหนึ่งปรากฎการณ์ที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม เจตนาแท้ของการบวชแทบไม่หลงเหลือเค้าเดิมกลายเป็นการบวชเพื่อประเพณีแห่งความภาคภูมิใจแห่งญาติพี่น้อง ประเพณีของการดื่มกินและฉลอง ประเพณีรวมญาติ
ประเพณีอันยาวนานย่อมมีการผิดแปลกไปตามยุคสมัย แต่ความเจริญทางวัตถุหาได้นำมาซึ่งความเข้าใจในแก่นแท้ของกิจกรรมทางศาสนา ถูกตีความผิดไปเกินธรรมดา การบวชนั้นพระพุทธเจ้าทรงสรรเสริญเพราะคือการละออกจากเรือน การละออกจากกาม คือการแสวงหาทางดับทุกข์ หนทางแห่งความสงบระงับ คำว่าสงบไม่ใช่การอยู่นิ่งๆ ปราศจากเสียง แต่คือการสงบจากนิวรณ์ ระงับจากกามคุณ หนทางเหล่านี้คือสุดยอดแห่งบุญ ผู้คนจึงแสวงหาบุญด้วยการปรุงแต่งประเพณีบวชด้วยความประณีต ซับซ้อน และตีความไปตามความรู้ ความเข้าใจของตนผู้ยังเคลือบไปด้วยกามคุณและนิวรณ์
การบวชที่จะได้รับกุศลผลบุญมากตามเจตนาแท้ของพระศาสนานั้น ย่อมเป็นการบวชที่ประกอบไปด้วยศรัทธา เป็นการบวชเพื่อต่อพระศาสนาให้ยาวนาน ด้วยการประพฤติปฏิบัติตนตามพุทธบัญญัติ การบวชที่ประกอบด้วยสิ่งที่กล่าวมาย่อมได้ผลเต็มที่ แต่อย่างนั้นก็หาวิธีการการสร้างพระแท้ก็หาไม่ การสร้างพระแท้บางครั้งการบวชก็ไม่จำเป็นนัก หากแต่อยู่ที่การปรับใจ เรียนรู้ใจตนให้เกิดภูมิรู้ภูมิธรรมที่ถูกต้องตามครรลองครองธรรมให้เกิดโสดาปัตติมรรค โสดาปัตติผล นั่นถือว่าเข้าสู่พื้นฐานแห่งพระแท้ พระที่พระพุทธเจ้าพระบรมศาสดาทรงสรรเสริญอย่างแท้จริง. . .
